خــــــــان گفت:

هـر گه آمد اندکی، حالم پریشان کرد و رفـت
روز زیـبـای مـرا ، شـام غـریـبان کـرد و رفـت

با طنین خنـده هـایش شـعله در جـانم فـکند
دل نـداد اما مـرا سـر در گـریبان کـرد و رفت

ابـر بی مهـری به سـوی قلب زارم، شــد روان
قلب سـوزان مـرا، محـتاج بـاران کرد و رفت

برقی ازچشم خمارش بر دل و جانـم نشست
تیغ تیز عـاشقی در دیده پنـهـان کرد و رفـت

او که می گفت آمدم تا همدم و جانت شـوم
خانه ی آباد دل را از چه ویران کرد و رفت؟

آنـکه عمـری وعـده ی فصـل بهـارم داده بـود
بی وفـا فصل بهـارم را زمستان کـرد و رفت

او که هر دم از گل و باغ و گلستان زد سخن
باغ آفت دیده را تـقـدیم طوفان کرد و رفت

همچو یک بیگانه ای از پیش چشمم رد شدو..
این دل افسـرده را درگیر بحـران کرد و رفت

“تاصبح” امشب واژگانت بوی غربت می دهد
آری امـد در دلم داغی فـروزان کـرد و رفـت

..أرش بغلاني🤍🌹